Verhalen uit de Nieuwsbode

Iedere week verschijnt er een nieuw verhaal van Marcel in de Nieuwsbode. Ook schrijft hij columns voor Zeister Magazine. Marcel draagt ook voor uit eigen werk. Benieuwd? Bekijk het hier!


12 augustus – Fitness

Ik heb ons beiden ingeschreven bij een leuke Fitnessclub aan de Voorheuvel’ zei mijn vrouw enthousiast een week voordat het coronavirus uitbrak. Maar nog voordat ik ook maar eenmaal op een loopband had gestaan, of een paar gewichten omhoog gezwiept, waren de glazen deuren van dat Fitnesscentrum hermetisch afgesloten door het besmettingsgevaar.

Het zal u daarom niet verbazen dat van een afgetraind lichaam, of een sixpack zoals de dat noemen, nog niet echt sprake is. Integendeel zelfs. Al gaf het feit dat ik al wel als lid stond ingeschreven en elke maand netjes mijn contributie overmaakte mij wel het geruststellende gevoel dat het wel weer goed zou komen met die extra rondjes.

Gelukkig kwam er algauw via de mail een oplossing, want buiten trainen in de open lucht mocht opeens wel. Dus lag ik vanaf dat moment twee ochtenden in de week, ’s morgens vroeg op een blauw geribbeld matjes, samen met anderen trouw mijn oefeningen te doen op het marktplein van Zeist. En ondanks dat dat in jet begin best even wennen was en wij inmiddels alweer enige tijd veilig binnen sporten, denk ik nog weleens met weemoed terug aan dat zachte briesje buitenlucht, die sprankelende ochtendzon, die verkoelende schaduwen van de platanen en een zweem van vislucht die zo nu en dan vanaf de stenen van het marktplein omhoog dwarrelde.

2 september – Friteshuys

Op gepaste afstand van elkaar wacht je netjes op je beurt voor het onlangs geopende ‘Seyster Friteshuys’ op de Slotlaan. Je werpt een nieuwsgierige blik naar binnen en ziet hoe een forse aardappel onder een stamper wordt gelegd, de man achter de balie een langwerpige chromen stang overhaalt, een vierkant raster over de aardappel schuift, en deze doorklieft tot een bundel frites die met schil en al worden ondergedompeld in frituurolie die op de juiste temperatuur is gebracht.

Je doet een kleine stap opzij, schuifelt ongemerkt iets naar voren, gaat op je teen staan en ziet de plantaardige frituurolie woest en geschrokken opborrelen. Totdat even later elke vezel aardappelzetmeel is verzadigd en gefrituurd tot overheerlijke goudgele frites met een knapperige krokante schil, die ruim besprenkeld met zout in een grote puntzak wordt geschept en geschoven. Overgoten met een dikke, romige, ietwat zurige mayonaise en getooid met een houten prikker in de handpalm van de vreemde verdwijnt…

en hoewel je dit natuurlijk zag aankomen, want je bent immers nog lang niet aan de beurt, wend je toch teleurgesteld je gezicht af, verbijt je, slikt je ongenoegen weg en trekt je weer geduldig terug in de rij. Samen met al die anderen, op de stoep van de Slotlaan. Allemaal geduldig wachtend op hun eigen Hollandse aardappel met schil.

De zondagochtend begint met de geur van verse croissants in de oven en het borrelen van eieren op een laag pitje. Buiten, in de kruin van de boom, dartelen twee duiven om hun nest. En op straat bevechten enkele kraaien elkaar om de inhoud van een open gepikte vuilniszak.

Maar voor twee van de kraaien is het blijkbaar oom zondag en tijd voor een eitje, want zodra zij de duiven in het oog krijgen, springen zij op en slaan hun vleugels uit in de richting van het nest. Zich niets aantrekkend van de duiven die angstig hun toevlucht zoeken op hogere takken.

Met hun hoornige zware snavels pikken de kraaien de schalen van de duiveneitjes stuk en slurpen de warme embryonale lekkernij gulzig naar binnen om even later verlustigd en voldaan weer op te vliegen, de duiven ontzet achterlatend.

Als de kraaien eenmaal uit het zicht zijn verdwenen wippen de duiven aarzelend via de takken naar beneden, kijken over de rand in het geschonden nest en dan naar elkaar, alsof ze willen zeggen ‘Tja, zo gaat dat in de natuur.’  Schuren met hun gevederde nekken troostend en liefdevol tegen elkaar, waarna het mannetje het willige vrouwtje beklimt en zij lustig fladderend en balancerend op een tak de liefde bedrijven.